De vraag is met 40% gekelderd en een eeuw{1}}oud papierbedrijf in Noord-Amerika heeft de sluiting van zijn krantenpapierfabriek aangekondigd, wat heeft geresulteerd in de werkloosheid van 150 mensen!

Onder de voortdurende impact van de digitale revolutie ondergaat het fundament van de traditionele gedrukte media-industrie een ongekende opschudding-. Donderdag lokale tijd maakte het eeuwenoude industriële monument - de Riverton Pulp and Paper Company - officieel bekend dat het vanwege de scherpe daling van de vraag op de wereldmarkt alle activiteiten van zijn krantenpapierfabriek zal stopzetten. Deze beslissing betekent niet alleen dat deze fabriek, die al meer dan een eeuw in de Sandbank-gemeenschap van Ontario staat, de krantenindustrie volledig zal verlaten, maar leidt ook direct tot een belangrijk carrièrekeerpunt voor 150 werknemers.
De CEO van Ray Bay Pulp and Paper Company, Norm Bush, gaf in een interview toe dat dit een uiterst moeilijke en hartverscheurende beslissing was. Hoewel het bedrijf zich terdege bewust was van de diepe emotionele banden tussen de fabriek en de lokale gemeenschap, de inheemse partners en de upstream- en downstream-ondernemingen in de industriële keten, moest het sentiment, ondanks de harde marktgegevens, wijken voor overleving.
Volgens de door het bedrijf bekendgemaakte gegevens is de vraag naar krantenpapier op de Noord-Amerikaanse markt sinds Atlas Holdings deze fabriek in 2022 overnam, scherp gedaald, met een cumulatieve daling van maar liefst 40%. Wat zelfs nog schokkender is, is dat alleen al in het afgelopen jaar, 2025, de vraag met 18% is gekrompen, en voorspellingen van de sector geven aan dat dit cijfer in 2026 met dubbele cijfers zal blijven dalen.
Bush benadrukte dat de achteruitgang van de krantenpapiermarkt geen fluctuatie op de korte-termijn is, maar een onomkeerbare systemische achteruitgang op de lange- termijn. Met de wijdverbreide adoptie van elektronische alternatieven heeft het medium voor de verspreiding van informatie een fundamentele transformatie ondergaan. Momenteel zijn de zwakke marktprijzen totaal niet in staat de hoge productiekosten te dekken. Bedrijven die geen enkele hoop op herstel zien, kunnen er alleen maar voor kiezen hun wapens af te snijden en te overleven door zich volledig terug te trekken uit de krantenpapiersector. Momenteel is de topprioriteit van de fabriek het bieden van overgangssteun aan de 150 getroffen werknemers. Hoewel sommige werknemers het recht hebben om posities over te dragen, kunnen ze overstappen naar andere productieposities in de fabriek. Voor de meeste gezinnen heeft deze onzekerheid echter nog steeds een enorme psychologische impact.
De hachelijke situatie van Raywick Pulp and Paper Company weerspiegelt echter slechts een microkosmos van de ‘winter’ die de bosbouwsector in Ontario en in heel Noord-Amerika heeft getroffen. Op hetzelfde moment dat Raywick de stopzetting van de productie aankondigde, krijgt de ecologische bosbouwketen in de regio te maken met een reeks klappen. Ook de zagerij van Ignes, eigendom van Domtar, ontving het nieuws van de stopzetting van de productie. De fabriek zal naar verwachting midden-maart van dit jaar officieel sluiten, nadat de verwerking van de bestaande houtinventaris is voltooid. Dit zal resulteren in de werkloosheid van ongeveer 25 werknemers. Ondertussen ligt de houtzagerij in Earl Falls van Interfor sinds oktober vorig jaar stil en ligt de productie van de Treelace Bay Pulp Mill sinds begin 2024 voor onbepaalde tijd stil.
De oorzaken van deze onrust in de sector zijn talrijk. Naast het verdwijnen van de vraag naar terminals heeft de verslechtering van het internationale handelsklimaat de situatie nog verergerd. Momenteel zijn de tarieven die de Verenigde Staten op de import van Canadees naaldhout hebben opgelegd, gestegen tot een verbazingwekkende 45%. Hoge tariefbarrières, een zwakke marktvraag en fluctuerende grondstoffenprijzen hebben veel producenten op de rand van de afgrond gebracht.
Wesley Ridler, een vertegenwoordiger van de Canadian Steelworkers' Union, wees erop dat in kleine gemeenschappen waar geen andere grote werkgevers zijn, de sluiting van een zagerij vaak de ineenstorting van de economische ruggengraat van de hele gemeenschap betekent. Deze sociale impact is veel groter dan de financiële verliezen die in de rapporten worden getoond.
Geconfronteerd met de voortdurende golf van productiestops staat de overheid ook onder grote druk. Kevin Holland, een provinciaal vertegenwoordiger van het kiesdistrict Leaside-Attico-Cambridge, uitte zijn spijt over het besluit van het bedrijfsleven en kondigde aan dat Ontario een 'Protecting Workers and Industrial Response Center' heeft gelanceerd om uitgebreide her-hertewerkstellingssteun te bieden aan de getroffen groepen. Tegelijkertijd dringt de provinciale overheid er bij de federale overheid sterk op aan om de eerder beloofde steunfondsen voor de industrie onmiddellijk te vervullen om de dringende behoeften van de bosbouwproductenindustrie te verlichten.
In een wanhopige situatie probeert ook de Ray Bay Pulp and Paper Company een sprankje hoop te vinden door middel van transformatie. Naar verluidt heeft het bedrijf, hoewel het zijn productielijn voor krantenpapier heeft stilgelegd, nog steeds de exploitatie van zijn enige-lijnige zachthoutkraftpulpfabriek behouden en duurzame energie blijven verkopen aan het elektriciteitsnet van Ontario. Bush maakte bekend dat het bedrijf van plan is samen te werken met de overheid om de haalbaarheid van het upgraden en renoveren van zijn bestaande papierapparatuur te onderzoeken. De toekomstige richting zou een verschuiving kunnen zijn naar de productie van economisch winstgevender linerboard (dat wil zeggen hardboard verpakkingsmaterialen) of andere producten met een hoge-waarde-toegevoegde waarde.
"We hebben de beste apparatuur en het beste technische team voor papier{0}} in Noord-Amerika", uitte Bush zijn voorzichtige optimisme toen hij naar de toekomst keek. Hij benadrukte echter ook dat deze bedrijfstransformatie een strategisch langetermijnproject is- dat drie tot vier jaar kan duren en een enorme investering van enkele honderden miljoenen dollars met zich meebrengt. In het huidige economische klimaat is dit eerder een langetermijnvisie- dan een onmiddellijk haalbaar plan.
Voor de inwoners van de noordwestelijke regio van Ontario waren de schoorstenen van deze fabrieken symbolen van welvaart. Maar nu zijn het vaker herinneringen geworden aan de pijn van de transformatie van de industrie. Van de glorie van het tijdperk van de gedrukte media tot het gedwongen vertrek van de digitale transformatie, van de voordelen van de vrije handel tot de ketenen van tariefbarrières: de strijd en keuzes van de bosbouwreuzen weerspiegelen precies de momentopname van de drastische hervorming van het mondiale industriële landschap. Hoe we nieuwe groeipunten kunnen vinden op de ruïnes van traditionele industrieën, en hoe we de werkgelegenheid kunnen herbouwen in het dorre land waar de vraag is verdwenen, zullen de ernstige uitdagingen zijn waar deze ondernemingen en lokale overheden de komende jaren mee te maken krijgen.